GGZ Friesland Logo

Zoekformulier

Zoeken

Hoofdnavigatie

Hoofdnavigatie:


Kruimelpad

Op hierarchische volgorde, het laatste element is de huidige pagina


Ervaring van patiënte over anorexia nervosa (2)

 

Ze stopte tijdelijk met haar studie vanwege haar eetstoornis anorexia. Ze besloot om vijf dagen in de week in therapie te gaan. Om op die manier haar ziekte te overwinnen. Inmiddels is ze klaar met de therapie, die voor haar een periode van zeven moeilijke maanden betekende.

 

Hoe het begon
Het begon allemaal toen ze ongeveer zestien jaar was. In deze periode ging ze zich veel met andere meiden vergelijken, en zo kreeg ze het idee dat ze dik was en niets kon.

Om er voor te zorgen dat mensen haar gingen waarderen om haar uiterlijk en niet om wat ze wel of niet kon, besloot ze om af te vallen. In plaats van onzekerheid voelde ze nu juist een hoop zelfvertrouwen. Wanneer ze weinig at, voelde ze zich sterk. Alles was nu vol te houden; elke dag sporten, negens halen op school, niks eten. Hoe vaker ze zich aan de anorexia overgaf, hoe beter het voelde. Het werd een verslaving.

Terwijl haar omgeving al meerdere keren waarschuwingen gaf, negeerde ze deze bezorgdheid. Pas later kwam het moment dat ze zelf inzag dat ze anorexia had. Ze ervoer allerlei lichamelijke klachten, zoals vermoeidheid en blauwe handen en voeten. Ze woog bovendien nog maar 51 kilo, terwijl ze 1.79 lang was. Haar lichaam begon het op te geven.

Wanneer ze zelf besluit naar de dokter te gaan, wordt haar daar verteld dat ze aan anorexia lijdt. In eerste instantie reageerde ze afwijzend. Zij kon die ziekte toch niet hebben, dat was toch onmogelijk! Maar al gauw vond ze alle symptomen die overeenkwamen met die van haar op het internet. Op dat moment drong het pas echt tot haar door en kwam dan ook de shock.

Nadat ze van de schrik bekomen was, moest ze haar familie en vrienden vertellen over haar eetprobleem. Het kwam voor niemand als een verrassing en ze waren blij dat ze het zelf eindelijk ook inzag. Haar problemen die ze door deze ziekte opliep, hadden impact op het hele gezin. Doordat ze zelf de controle wilde houden over het eten, moesten de anderen zich aanpassen. Iedereen voelde zich bovendien erg machteloos, omdat niemand iets kon doen. Behalve zijzelf. Toch heeft ze veel steun gehad van de mensen om haar heen.

In behandeling
Ze koos er uiteindelijk voor om met behulp van therapie bij de GGZ haar eetstoornis aan te pakken. De wachtlijst duurde op dat moment een halfjaar, maar dit betekende niet dat ze stil ging zitten. Op een gegeven moment had ze er zo'n genoeg van om zich ellendig te voelen, dat ze gewoon weer is gaan eten. Ze had een basislijst met alles wat je op een dag binnen moet krijgen. Daar hield ze zich aan en binnen een paar maanden was ze bijna weer helemaal op gewicht. Ze had dus hard gewerkt aan de buitenkant, maar van binnen moest er nog een hoop gebeuren. Ze zat namelijk ontzettend slecht in haar vel, het leven interesseerde haar soms niet meer. Ze maakte daarom de moeilijke keuze vijf dagen in de week naar therapie te gaan, waardoor ze moest stoppen met haar opleiding op het HBO. Ze wist dat ze zichzelf deze tijd moest gunnen, ook al was het moeilijk.

Bij de verschillende therapieonderdelen leerde ze zichzelf kennen, leerde ze omgaan met haar spanningen en het omvormen van gedachtes en gevoelens. Vooral aan de creatieve therapie heeft ze veel gehad. Daar kon ze zich heerlijk afreageren met verf wanneer ze momenten had dat ze heel kwaad was. Vervolgens probeerde ze te achterhalen waarom ze zo kwaad was.

De toekomst
Na zeven maanden therapie is ze klaar om weer een ‘normaal' leven te leiden. Ze zit vol plannen voor de toekomst; ze wil gaan samenwonen met haar vriend, een nieuwe opleiding beginnen. Ze doet het bewust rustig aan, zodat de kans op een terugval een stukje kleiner is. Niet dat ze daar bang voor is. In ieder geval heeft ze het vertrouwen dat ze sterk genoeg is om er weer uit te komen. Dat is haar één keer gelukt, en dat zal haar ook een tweede keer lukken. Ze heeft weer zin het leven!

Hoofdpagina eetstoornissen