GGZ Friesland Logo

Zoekformulier

Zoeken

Hoofdnavigatie

Hoofdnavigatie:


Kruimelpad

Op hierarchische volgorde, het laatste element is de huidige pagina


Ervaringsverhaal depressie

Het is alsof ik in een moeras van somberheid zit
‘Het is alsof ik in een moeras van somberheid zit. Al maandenlang. Het lukt me niet om mezelf daaruit omhoog te trekken. Ik ben totaal futloos. Mensen vragen me wel: waar heb je dan verdriet om? Maar ik heb helemaal geen verdriet. Ik voel niks. Als het mooi weer is, vind ik dat ik toch wel eens naar buiten zou kunnen gaan. Maar ik kom er niet toe. Ik kom nergens toe. En daar voel ik me dan weer slecht over. Ik zou toch wat moeten doen. Dat vreet ik soms dan weg met een zak snoep of chocola. Als ik slaap ben ik even verlost van die eindeloze somberheid. Maar zodra ik wakker ben is het weer terug. Ik kan zo niet verder leven.'
 

Na zijn dood was alles ineens zinloos
Drie jaar geleden verloor mevrouw De Vre haar man. De laatste tien jaar van zijn leven had zij hem verzorgd. Een periode van intensieve zorg en aandacht, waarin ze zichzelf volledig wegcijferde. Zat ze zelf ergens mee, dan besprak ze dat met haar kinderen. Maar het meeste - geeft ze achteraf toe - slikte ze in. 'Gaat het mam?' 'Ja, het gaat!' Maar na de dood van haar man ging het ineens niet meer.

'Met zijn dood verloor ik niet alleen mijn man, maar ook het doel in mijn leven. Tien jaar lang, dag in dag uit, had ik voor hem gezorgd. Ik had weinig aandacht voor mezelf. Ik moest  sterk zijn, hem ondersteunen. Als er iets was, vingen mijn kinderen mij wel op, maar ik vond al snel dat ik zeurde. Vergeleken bij zijn ziekte waren mijn pijntjes tenslotte niets. Ik heb tien jaar lang al mijn emoties genegeerd. Al het verdriet sloeg bij mij naar binnen, maar ik verwerkte het niet. Ik had er geen tijd voor. Toen hij er niet meer was, wist ik me dan ook geen raad meer. Het klinkt misschien gek, maar zijn overlijden  kwam voor mij als een volledige verrassing. Na zijn dood was alles ineens zinloos. Ik raakte in een depressie.

Ik werd somber en lusteloos. Ik had huilbuien die soms wel een dag duurden. Ik werd bang, durfde niet meer naar buiten te gaan en sloot mezelf op. Als mijn kinderen langskwamen, deed ik alsof er niets aan de hand was, maar ze waren natuurlijk niet blind. Ik miste mijn man en speelde met de gedachte er een eind aan te maken. Mijn jongste dochter heeft me letterlijk meegesleurd naar de huisarts en zo kwam ik twee jaar geleden bij GGZ Friesland terecht. Ik heb wat afgepraat en alle emoties kwamen boven. Het leek alsof ik mijn man opnieuw verloor. Inmiddels gaat het beter met me. Een hele overwinning.'

Hoofdpagina Depressie