GGZ Friesland Logo

Zoekformulier

Zoeken

Hoofdnavigatie

Hoofdnavigatie:


Kruimelpad

Op hierarchische volgorde, het laatste element is de huidige pagina


Ervaringsverhaal dementie

Mevrouw Derksen dementeert. Het begon twee jaar geleden, maar de laatste tijd lijkt het steeds sneller te gaan. Ze herkent niemand meer en praat tegen mensen die er niet zijn. Mevrouw Derksen woont nog thuis. Haar man zorgt voor haar, maar het valt hem steeds zwaarder. Hij kan geen moment van huis zonder oppas te regelen. Zijn kinderen zijn er al eens voorzichtig over begonnen en hij weet zelf ook wel dat het onvermijdelijk is. Maar wanneer besluit je om je vrouw op te laten nemen?

'Mijn vrouw praat tegen lege stoelen en heeft steeds meer moeite mensen te herkennen. Zelfs haar eigen kinderen geeft ze verkeerde namen. Onze dochter noemt ze Roos in plaats van Ella. Dan zeg ik: Roos was je zus, maar die leeft allang niet meer. Op zo'n moment kan ze me aankijken alsof ik gek ben. Soms vraagt ze aan mij wie ik ben en wanneer ik weer weg ga. Af en toe lijkt het alsof ze goed doorheeft wat er met haar gebeurt. Dan zegt ze dat ze niet gek is en dat ze heel goed weet wat er met haar aan de hand is.

Mijn kinderen komen vaak langs, maar de meeste zorg komt op mijn schouders terecht. Ik heb mijn vrouw altijd beloofd dat ik voor haar zou blijven zorgen, wat er ook zou gebeuren. Maar soms denk ik: dit is mijn vrouw niet meer. Ze is zo veranderd. Ik weet ook wel dat ik haar niet de zorg kan bieden die ze verdient. Ik ben ook geen twintig meer. Maar als ik denk aan opname, lopen de rillingen over mijn rug. Het is zo definitief.'

Hoofdpagina geheugenstoornissen