GGZ Friesland Logo

Zoekformulier

Zoeken

Hoofdnavigatie

Hoofdnavigatie:


Kruimelpad

Op hierarchische volgorde, het laatste element is de huidige pagina


Ervaringsverhaal

Mijn vriendin heeft smetvrees en staat uren onder de douche!
Karst, 32 jaar

'Ineke heeft last van een dwangstoornis. Uit angst voor viezigheid en besmetting, wast ze steeds opnieuw haar handen en kan ze uren onder de douche staan.Het bepaalt haar dagindeling en ze is erg gespannen als ze geen gelegenheid heeft om zo uitgebreid te douchen. Hoewel ze er al jaren onder lijdt is ze het gewoon gaan vinden. Haar vriend Karst ziet hoe ze er onder lijdt heeft er dan ook al vaak met haar over gesproken. Hij doet alles om Ineke zo ver te krijgen hulp te zoeken.
‘Ineke staat uren onder de douche en dan bedoel ik echt letterlijk uren. Handen wassen betekent bij haar dat ze ook een deel van haar armen bij iedere wasbeurt meeneemt. Ze gebruikt heel veel zeep, zeker een paar flesjes per week. Het ergste is dat het haar heel veel tijd kost. Als ze even iets gedaan heeft, moet ze weer haar handen wassen. Zodra ze haar handen wast of onder de douche staat, vergeet ze alles om haar heen. Haar huid is helemaal uitgedroogd.
Mijn vriendin heeft dus een obsessie voor zeep en water. Het gaat de hele dag door: opstaan, naar de wc, handen wassen, douchen, aankleden, handen wassen, eten, handen wassen en zo kan ik wel doorgaan. 's Avonds wast ze ook nog eens uitgebreid haar voeten. Ik hoop dat het me lukt haar zover te krijgen dat ze naar de huisarts gaat. Ik heb van hem gehoord dat haar stoornis goed te behandelen is met gesprekken, oefeningen en medicijnen. Maar het is moeilijk. Als ik met haar praat, zegt ze vaak niets terug. Het is alsof ik tegen een muur praat.'

Na de verhuizing van mijn dochter durfde ik de straat niet meer op
Mevrouw Vogels, 58 jaar

Mevrouw Vogels woont in een klein dorp in Friesland. Twintig jaar geleden zijn zij en haar man gescheiden. Hun drie kinderen - twee zoons en een dochter - waren toen nog klein en bleven bij haar wonen. Bij het gezin Vogels was het altijd gezellig en drukin huis. De twee zonen verhuisden een aantal jaren geleden naar het westen van het land. 'Om de banen en het schatje', zoals mevrouw Vogels het altijd uitdrukte. Gelukkig bleef haar dochter Sofie bij haar in het dorp wonen. Voor altijd, hoopte ze. Maar het liep anders.

'Toen Sofie vertelde dat ze een kamer in Amsterdam had gevonden, was de klap groot. Amsterdam klonk zo ver weg. Ik was bang dat ik haar nooit meer terug zou zien. Ze beloofde me dat ze ieder weekend langs zou komen, maar dat werd al snel een keer per maand. Als ik geluk had dan, want inmiddels had ze iemand leren kennen. Toen ze er niet meer was, merkte ik pas hoeveel we altijd samen hadden gedaan. Boodschappen bijvoorbeeld, die deed ik nooit alleen. Ook de huisarts, waar ik geregeld voor controle kwam, bezocht ik nooit zonder mijn dochter.

Ineens durfde ik niet meer. Het leek alsof iemand een schakelaar in mijn hoofd had omgezet. Op straat werd ik bang. Het zweet brak me uit en ik had het gevoel dat ik ieder moment kon flauwvallen. Of ik werd misselijk en had het gevoel dat ik moest overgeven. Als een buurvrouw mij vroeg eens langs te komen, verzon ik allerlei excuses. Boodschappen liet ik thuis bezorgen. Ik was nerveus en gespannen, had last van sombere gedachten. Op een dag stond de huisarts op de stoep. Ik wilde haar eerst niet binnenlaten, maar ze heeft net zolang gepraat totdat ik de deur heb geopend. Zij heeft me doorverwezen naar GGZ Friesland.'

Hoofdpagina Angststoornis