OuderenNa de verhuizing van mijn dochter durfde ik de straat niet meer opMevrouw Vogels woont in een klein dorp in Friesland. Twintig jaar geleden zijn zij en haar man gescheiden. Hun drie kinderen - twee zoons en een dochter - waren toen nog klein en bleven bij haar wonen. Bij het gezin Vogels was het altijd gezellig en drukin huis. De twee zonen verhuisden een aantal jaren geleden naar het westen van het land. 'Om de banen en het schatje', zoals mevrouw Vogels het altijd uitdrukte. Gelukkig bleef haar dochter Sofie bij haar in het dorp wonen. Voor altijd, hoopte ze. Maar het liep anders.
'Toen Sofie vertelde dat ze een kamer in Amsterdam had gevonden, was de klap groot. Amsterdam klonk zo ver weg. Ik was bang dat ik haar nooit meer terug zou zien. Ze beloofde me dat ze ieder weekend langs zou komen, maar dat werd al snel een keer per maand. Als ik geluk had dan, want inmiddels had ze iemand leren kennen. Toen ze er niet meer was, merkte ik pas hoeveel we altijd samen hadden gedaan. Boodschappen bijvoorbeeld, die deed ik nooit alleen. Ook de huisarts, waar ik geregeld voor controle kwam, bezocht ik nooit zonder mijn dochter.
Ineens durfde ik niet meer. Het leek alsof iemand een schakelaar in mijn hoofd had omgezet. Op straat werd ik bang. Het zweet brak me uit en ik had het gevoel dat ik ieder moment kon flauwvallen. Of ik werd misselijk en had het gevoel dat ik moest overgeven. Als een buurvrouw mij vroeg eens langs te komen, verzon ik allerlei excuses. Boodschappen liet ik thuis bezorgen. Ik was nerveus en gespannen, had last van sombere gedachten. Op een dag stond de huisarts op de stoep. Ik wilde haar eerst niet binnenlaten, maar ze heeft net zolang gepraat totdat ik de deur heb geopend. Zij heeft me doorverwezen naar GGZ Friesland.' |
